czwartek, 9 lutego 2017



Czekanie

Tak z doskoku. Z łóżeczka.

Zawsze dziwiłam się ludziom w poczekalniach, czemu tak marudzą i stękają, czemu im tak źle i gdzie im tak śpieszno...



Wczoraj dostałam ostrą szkołę przetrwania.
Tomografia niby na 12.
Po ósmej już w drodze. Zrobiłam krew, czekanie na wyniki.
Przed dwunastą dali mi kontrast, o 15 miałam mieć badanie.
Kilka osób na "cito" z oddziału i karetki, awaria drugiego aparatu i weszłam po 17.

Niby nic strasznego się nie stało, poza tym, że dzisiaj umieram.
Boli mnie wątroba po niemal dobie postu. Ja tak nie mogę po prostu nie jeść, organizm mi się buntuje.
Boli kręgosłup (pewno przerzuty cholerne), boli miednica, boli kark, bolą nogi.
Dodatkowo chyba znowu się tam przeziębiłam, kaszlę i kicham na potęgę. A przeciągi w tym szpitalu mają rekordowe.

Ja rozumiem kolejki, badania, awarie.
Ale nie rozumiem, dlaczego ściany są co chwile ślicznie wymalowywane, a krzesła to jakaś plastikowa kpina bez żadnego oparcia dla pleców.

Chciałabym nie mieć pretensji, zrozumieć, zaakceptować.
Ale ból mi nie pozwala.

Szlag by to.
posted from Bloggeroid